Forum dla kobiet

Jakoś w wakacje "poznałam" na Tinderze pewnego Niemca. Jest nieco starszy ode mnie (ja 22, on 28) piszemy ze sobą już od Lipca/Sierpnia. Zapraszał mnie do siebie już w Listopadzie, ale stchórzyłam i odwołałam spotkanie, ale wciąż mamy kontakt i w święta napisał że ma nadzieję, że zobaczymy się po Nowym Roku. Ogólnie wydaje się naprawdę mega w porządku. Sam mieszka, sam się utrzymuje, wykształcony etc.
Z jednej strony mam ogromną chęć jechać do Niemiec i się z nim spotkać (spędzilibyśmy razem co najmniej weekend) a z drugiej mam duże obawy... boję się przede wszystkim:
- że pisze się fajnie, a na żywo będzie lipa
- uczę się angielskiego od przedszkola, ale wiadomo - czasami mam problemy z mówieniem (zwłaszcza podczas stresu) i boję się, że nagle zabraknie mi słów i wyjdę na idiotkę
- że na żywo okaże się innym facetem niż pisząc (mam na myśli zachowanie)

Wiem, że to też są trochę problemy wyssane z palca, ale ja zawsze wszystko przeżywam i się stresuję
I nie wiem co robić... ciągle o nim myślę, a jednocześnie stres i strach...
[ Dodam, że ostatnio rozpadł się mój związek po którym baaardzo cierpiałam i no... chciałabym przestać rozdrapywać stare rany i zacząć coś nowego]

Co robić?

Przebrać się przejmować i pojechać. Tak długo jak się nie spotkacie tak nigdy nic nie będziesz wiedzieć.

redorange666 pisze:Przebrać się przejmować i pojechać. Tak długo jak się nie spotkacie tak nigdy nic nie będziesz wiedzieć.

Masz rację, ale... najbardziej przeraża mnie ten angielski że będę chciała coś powiedzieć a zapomnę słówek, albo w stresie nie będę mogła się wysłowić i on pomyśli ze jakaś idiotka przyjechała

Syndrom Polaka się to nazywa. Jak zapomnisz to mu pokażesz. Znajdziesz w sieci. Zapomnisz słówka użyjesz innego. Jest słownik jest dużo możliwości. Poza tym ucz się niemieckiego moim zdaniem bardziej przydatny w Europie... A przynajmniej tak samo ważny jak angielski.

Jedź! Na swoim przykładzie wiem, że warto!:D

Ja 3 lata temu tak się stresowalam lotu do Szwecji, żeby się spotkać z moim obecnym narzeczonym
Też się bałam, że angielski będzie brzmiał jak chiński w moim wykonaniu, mimo, że uczyłam się go od małego i miałam go w małym palcu:D
Stres był, ale za to jaka nagroda! Już 3 lata razem i ryzyko się opłaciło! Na początku było trochę dretwo, ale to chyba jak z każdą nowo poznaną osobą Pierwsze spotkanie trwało 5 dni i do tej pory wspominam je z uśmiechem na twarzy mimo palpitacji serca:D

Emilllia pisze:Jedź! Na swoim przykładzie wiem, że warto!:D

Ja 3 lata temu tak się stresowalam lotu do Szwecji, żeby się spotkać z moim obecnym narzeczonym
Też się bałam, że angielski będzie brzmiał jak chiński w moim wykonaniu, mimo, że uczyłam się go od małego i miałam go w małym palcu:D
Stres był, ale za to jaka nagroda! Już 3 lata razem i ryzyko się opłaciło! Na początku było trochę dretwo, ale to chyba jak z każdą nowo poznaną osobą Pierwsze spotkanie trwało 5 dni i do tej pory wspominam je z uśmiechem na twarzy mimo palpitacji serca:D

Ja niby uczę się angielskiego od dziecka, ale niestety mam duże problemy z płynnością mówienia, bo nigdy nie miałam okazji aby „przećwiczyć” język na co dzień albo np za bardzo próbuję tłumaczyć dosłownie z polskiego na angielski. Czytam, słucham - rozumiem zdecydowaną większość, jak pisze - mam czas na zastanowienie się lub sprawdzenie w słowniku, a na żywo nie wiem co to będzie ja czasami przy stresie po polsku nie wiem co mówić Haha

A jeśli mogę spytać - jak wyglądało wasze pierwsze spotkanie? Jak poradziłaś sobie ze stresem? I jak później rozwinęła się wasza znajomość? Tzn mam na myśli, czy któreś z was się nie bało odległości itp?

Kochana! Co do wiadomości prywatnej to jak najbardziej, ale nie moge jeszcze w pełni korzystać ze strony ze wzgledu na to, że dopiero utworzyłam konto:D Tak więc dlatego nie mogę odpowiedzieć na PW:D

Co do stresu to byłam tak zmęczona podróżą (3h jazdy na lotnisko, 3 godziny czekania na samolot, 1,5h lotu i pozniej jeszcze ,2,5h w samochodzie:D), że nie miałam siły się stresować:D Przyjechał po mnie na lotnisko 'cześć, cześć', oczywiście mega krępująca sytuacja, ale po chwili wsiedliśmy do samochodu i jechaliśmy już do jego, a teraz naszego domu:D Całą drogę gadaliśmy o podróży i o tym co zjemy jak dojedziemy:D Byłam u niego 5 dni, później kolejny miesiąc byłam w Polsce ze wzgledu na to, że chciałam już pozamykać wszystkie sprawy uczelniane i papierkowe. Jak już wróciłam do Szwecji to 9 miesięcy nie wracałam do Polski, a aktualnie przylatuje 2 razy w roku. Moi rodzice absolutnie go pokochali i są bardzo zadowoleni z przebiegu sytuacji, mimo, ze mama dalej uważa, że takie ryzyko było głupie:P Odległości się nie baliśmy, bo wiedzieliśmy, że już się nie rozstaniemy na krok:D

Jeśli masz obawy przed pojechaniem do Niemiec, to może niech on przyjedzie do Polski? Skoro mu zależy, to powinien się zgodzić

Emilllia pisze:Kochana! Co do wiadomości prywatnej to jak najbardziej, ale nie moge jeszcze w pełni korzystać ze strony ze wzgledu na to, że dopiero utworzyłam konto:D Tak więc dlatego nie mogę odpowiedzieć na PW:D

Co do stresu to byłam tak zmęczona podróżą (3h jazdy na lotnisko, 3 godziny czekania na samolot, 1,5h lotu i pozniej jeszcze ,2,5h w samochodzie:D), że nie miałam siły się stresować:D Przyjechał po mnie na lotnisko 'cześć, cześć', oczywiście mega krępująca sytuacja, ale po chwili wsiedliśmy do samochodu i jechaliśmy już do jego, a teraz naszego domu:D Całą drogę gadaliśmy o podróży i o tym co zjemy jak dojedziemy:D Byłam u niego 5 dni, później kolejny miesiąc byłam w Polsce ze wzgledu na to, że chciałam już pozamykać wszystkie sprawy uczelniane i papierkowe. Jak już wróciłam do Szwecji to 9 miesięcy nie wracałam do Polski, a aktualnie przylatuje 2 razy w roku. Moi rodzice absolutnie go pokochali i są bardzo zadowoleni z przebiegu sytuacji, mimo, ze mama dalej uważa, że takie ryzyko było głupie:P Odległości się nie baliśmy, bo wiedzieliśmy, że już się nie rozstaniemy na krok:D

Ah, jasne - nie ma sprawy Jakbyś mogła, to odezwij się może do mnie na maila? [ [email protected] ] myślę, że mimo wszystko będzie trochę wygodniej, niż na forum i nie będzie trzeba tutaj spamować za wiele

Ja właśnie też podejrzewam u siebie zmęczenie, bo najpierw będę musiała jechać z mojego miasta 350km dalej do innego, stamtąd w Samolot, co prawda lot bezpośredni ale na miejscu będę ok 10 rano, a on pracę konczy dopiero około 16 więc, podróż + zajęcie się sobą + niewyspanie itd. = zmęczenie jak diabli I właśnie najbardziej obawiam się, że albo złapie mnie totalna blokada językowa, albo że będzie jakoś dziwnie/drętwo/kiepsko a będę u niego 4 dni więc yyy
Ja ogólnie na początku samym w ogóle nie brałam na poważnie tej znajomości, bo nie wyobrażałam sobie, aby lecieć do Niemiec, ale praktycznie od wakacji regularnie ze sobą piszemy no i nie wiem... jakoś mnie to trochę intryguje i mam ochotę

Pysiana pisze:Jeśli masz obawy przed pojechaniem do Niemiec, to może niech on przyjedzie do Polski? Skoro mu zależy, to powinien się zgodzić

Prawdę mówiąc to chyba ja pierwsza wyskoczyłam, że tam kiedyś będę mogła przylecieć do Niemiec więc tak głupio teraz pisać "wiesz, rozmyśliłam się. Jak chcesz się spotkać, to ty przyleć do Polski" + ja nie pracuję, a on tak, więc z mojej strony byłoby to troszkę "wygodniejsze"

W takim razie nie chcę Cię do niczego namawiać ale ludzie przed śmiercią żałują tego, czego nie zrobili, a nie tego, co zrobili

Pysiana pisze:W takim razie nie chcę Cię do niczego namawiać ale ludzie przed śmiercią żałują tego, czego nie zrobili, a nie tego, co zrobili

Wiem, masz rację! I zdaję sobie sprawę że jak nie polecę i tym samym zrezygnuje z tej znajomosci (w końcu internetowa w nieskończoność też nie będzie) to że będę tego na pewno żałować.
No najbardziej boję się sytuacji, że po prostu nie będę umiała się wysłowić po angielsku, albo zacznę dukać czy coś i zwyczajnie wyjdę na głupią

Jej dziewczyny... zdecydowałam się do niego poleciec, jestem właśnie w Niemczech i widzimy się za około 2-3 godziny i... nie wiem. Mam ochotę uciec jak słyszę jeszcze jak ludzie gadają ładnie po angielsku dookoła to, chyba wyjdę na ostatnią idiotkę :c

sophiavivre pisze:Jej dziewczyny... zdecydowałam się do niego poleciec, jestem właśnie w Niemczech i widzimy się za około 2-3 godziny i... nie wiem. Mam ochotę uciec jak słyszę jeszcze jak ludzie gadają ładnie po angielsku dookoła to, chyba wyjdę na ostatnią idiotkę :c

Ja bym raczej powiedziała, że w Niemczech słyszy się raczej rozmowę po Niemiecku - niestety.