Rozmawialam z narzeczonym o przyszłym ślubie, będącym na razie w fazie planów i powiedział, że obrączki mogłyby nawet być za 3 zł z bazarku, bo najważniejsza jest miłość, a zaoszczędzone pieniądze można byłoby przeznaczyć na WAŻNIEJSZE rzeczy... poczułam się jak jakiś śmieć... nie jestem materialistką, na zaręczyny nie dostałam żadnego pierścionka i nie widziałam w tym najmniejszego problemu, podobnie planujemy ślub i nie oczekuję hucznego wesela, a przeciwnie- jak najskromniejsze wszystko. Myślałam jednak, że zaoszczędzone pieniądze choć w części pójdą na wartościowe obrączki, które będą solidną, trwałą i nie byle jaką pamiątką jednego z najważniejszych dnia w moim życiu... Czy mam prawo czuć się rozczarowana takim podejściem faceta, czy jednak to ja mam jakieś fanaberie i przeżywam nie wiadomo, co...
Bo czuję się naprawdę fatalnie, jakbym nie zasługiwała nawet na porządne obrączki, nie chodzi mi tu o samą wartość materialną tylko o to, że w tak ważnej kwestii mój facet chce iść po najmniejszej linii oporu i generalnie wszystko mam na odwal, ze wszystkiego zawsze rezygnuję, nawet ślub będę miała absolutnie minimalistyczny, ale to nie znaczy, że chcę być w ten sposób lekceważona... Piszę tutaj, nie chcę mu nawet mówić o tym, bo wyjdę na jakąś materialistkę, choć, jak opisałam, na pieniądzach mi nie zależy tylko na SZACUNKU... tak tylko się chciałam wyżalić i spytać, czy jestem jakaś dziwna, że mnie to oburzyło...
pozdrawiam
) więc spokojnie może tą obrączkę nosić. Zresztą ma ultimatum: on nie nosi obrączki - to ja też nie. Skoro on będzie mi robił łaskę że ją założy (a ja to odbieram jakby się wstydził tego że jest po ślubie), to dlaczego ja mam dziennie ją zakładać? Po to się to kupuje by była pamiątka na lata! I nie schowana w pudełku po kolczykach, tylko by to nosić i wręcz się chwalić 
