Forum dla kobiet

Witam. Nigdy nie sądziłam że będę szukała porady na forum, ale już jestem na skraju desperacji. Jestem z moim obecnym partnerem od pół roku. Zeszliśmy się raczej spontanicznie.. tzn podobał mi się już wcześniej, okazało się że ja jemu też, ale byłam w długoletnim związku i mam dziecko z poprzednim partnerem. Nie układało nam się, były był uzależniony od hazardu a twierdził że to nie jest problem. Nie pomagało nic i miałam już dosyć takiego życia, czułam że życie przecieka mi między palcami. Wieczne kłótnie, obrażanie mnie i szantaż z jego strony sprawiły że znienawidziłam go.. I tak pewnego dnia wygadałam się mojemu obecnemu, powiedział że zawsze mu się podobałam, że mi pomoże itd. I tydzień później już mieszkałam razem z dzieckiem u niego ponieważ po ciężkiej kłótni zostaliśmy wyrzuceni z domu i nie mieliśmy gdzie się podziać.. i tak zaczął się moj obecny związek. Wiedziałam już prędzej o tym ze moj obecny lubi piwo. Dużo piwa.. ale jak sie schodziliśmy to obiecał że nie będzie pił, że to jego marzenie żebym była z nim i będzie się starał.. i początek był piękny. Był trzeźwy, nawet łyka nie zrobił. Tulił mnie, kochaliśmy się co noc i tyle pięknych słów usłyszałam od niego że wierzyłam w to że wygrałam nowe życie na loterii.. ale z czasem zaczął popijać, jedno, dwa, cztery.. w tygodniu pił maks 4 na dzień, a od piątku cały weekend pił od rana aż był tak pijany że nie można było z nim normalnie pogadać. Porozmawiałam z nim o tym, mowił że mnie kocha i niechce się rozstawać. Przez 3 tygodnie pił znacznie mniej, około 2 na dzień ale teraz znowu zaczyna... powiedziałam mu wprost że albo ja albo piwo. Niby wybrał mnie, a na drugi dzień się upił.. stwierdził że mnie bardzo kocha ale przy mnie czuje się jak w klatce, że go ograniczam. Ale czy prośba o to żeby mniej pił to takie ograniczenie? Nie powiem, bo posprząta, ugotuje itp jak jestem w pracy, z moją latoroślą ma super kontakt i bardzo się lubią.. ale odkąd zaczęły się znowu kłótnie o to piwo to widzę że i moje dziecko traktuje inaczej. Stał się bardzo czepliwy, wiecznie daje kary i unosi głos. Boli mnie to bo widzę że przezemnie jest nerwowy i później wyżywa się na wszystkim dookoła. Kocham go, ale mam wrażenie że on jedyne co kocha to piwo.. wspominałam że na początku kochaliśmy się co noc, teraz jak raz na 2 tygodnie uda mi się go namówić to z takim wymuszeniem mnie przeleci. Dosłownie przeleci i tyle. Niewiem co dalej robić, czy walczyć o ten związek? Brakuje mi go, takiego jak był na początku. Teraz wydaje się być zupełnie innym człowiekiem. Niechcę go zostawiać, robić mu terapii szokowej bo wiem że nie będzie o mnie walczył bo wybierze piwo. A ja naprawdę go kocham i niechcę go stracić. Ale z drugiej strony nie wyobrażam sobie życia z alkoholikiem, tym bardziej że moj ojciec pił i wiem jak to wygląda z perspektywy dzieci. A chciałabym mieć jeszcze jedno dziecko, wiem że on marzy o swoim potomstwie ale czy warto pchać się w tak poważne zobowiązania z kimś komu nie można ufac w sprawie piwa? Codziennie się zastanawiam czy jak nie przyjdę z pracy to znowu nie będzie trzeźwy. Kilka razy go przyłapałam na kłamstwie jeśli chodzi o ilość wypitych piw.. doradźcie proszę, czy warto walczyć o ten związek? Czy picie piwa to faktycznie jest taki duży problem czy tylko ja mam paranoję? Wkońcu mnostwo ludzi pije to dziadostwo i jakoś sobie radzą. Tylko jak żyć z alkoholikiem jesli ja jestem osobą ktora nie pije? Czy kiedyś to zaakceptuje czy będzie mnie to wyniszczało od środka, bo nigdy nie będę ważniejsza niż piwo? Z drugiej strony jak wypije, to mi mówi że mnie kocha itd a jak jest całkowicie trzezwy to słowem się nie odezwie, nie ma co powiedziec nawet na jakieś zwykłe tematy. Ktoś może był w takiej sytuacji i może coś doradzić? Jeśli ktoś wytrwał do końca to dziękuję, wiem że się rozpisałam..

Hej, może nie poradzę Ci co zrobić ale może wesprzemy się razem. Jestem z moim mężem 7 lat, rok po ślubie i mamy roczna córeczkę. Mój mąż zawsze lubił wypić ale kiedyś mi to nie przeszkadzało bo pilismy sobie razem (wiesz jak każdy młody człowiek) później ja już zostawalam w tyle a on nadal doil jak się dosiadl to bez umiaru aż po zgon. Przez pewien okres mieszkaliśmy w Norwegii tam przeszliśmy na dietę siłownia i te sprawy. Było 0 alkoholu. Wakacje w Polsce zaszlam w ciążę i on stał się bardzo opiekuńczy już tyle nie pił, pojechaliśmy do Norwegii jeszcze na 4 miesiące i wróciłam na stałe do Polski że względu na małą. Koniec z dieta ćwiczeniami więc i chlanie mu wróciło. W dniu ślubu tak się upil że w 7 Msc zagrożone ciąży praktycznie wnosilam go po schodach. Na drugi dzień poprawka i znów to samo a jak obudził się na kacu to ja byłam głupia szmata i dziwka bo za co ja się czepiam. Wpadłam w taką furie że obiecał nie pić już wcale. Obecnie jesteśmy rok po ślubie nasza córka ma rok a on wrócił do nawyków od tygodnia już słyszę że mam wypierdalac a rano przepraszam to było w nerwach. Dziś obiecał że to ostatni raz jak pije ale wyjeżdża jego ojciec to z nim wypije. Ok wypili jedna 0.5 na pół i było ok ale przecież to dla męża za mało i chodząc do kotłowni wypił sam 0,5. Najlepsze w tym wszystkim jest to że ja mam dopiero 23 lata i jestem wykończona psychicznie. Kocham go ale już nie mam siły.. Ile można wytrzymać takie traktowanie. Próbuję zebrać siły żeby to wszystko zostawić i iść z moją córeczka na przód ale jeszcze ich nie mam..

Dziękuję że przeczytałaś. Widzisz mamy to samo. Jeśli mój pije z kimś po 2 piwa, to pozniej w domu musi sobie dolać, bo ma za mało. Ja nie wiem co siedzi w głowie facetów którzy mają rodzinę a chleją ile wlezie. Myślałam że może jeśli zajdę w ciąże to się ogarnie i przestanie pić, ale patrząc na twoją sytuację raczej jest to złudna nadzieja niestety.. dla alkoholika nie ma nic ważniejszego niż to aby się upić. I jak sobie tu radzić kiedy cały świat jest przeciw.. Sama nie wiem co teraz robić. On chce wziąć kiedyś ślub i mieć wspólne dziecko, ale wiem co w tym momencie zafunduję moim dzieciom.. to co ja miałam jak byłam mała czy terapia AA cos by tu mogła pomoc?

Taka forma alkoholizmu to jest już koniec. On w tym problemu nie widzi i nie zobaczy dopóki nie straci wszystkiego i nie stoczyvsie na samo dno. Niestety taka jest smutna prawda.

I tego właśnie się obawiam, że stoczy się na samo dno i dalej nie bedzie widział problemu..

Będzie miał dwie opcje...odbic się od niego lub utonie jak miliony innych. Inaczej niestety się nie da. Taka to jest choroba i takie są jej efekty.

Niestety wydaje mi się, że jeśli zacznie tonąć to utonie całkowicie.. Jego ojciec od wielu lat jest alkoholikiem, stracił wszystko i nadal pije. Mówiłam mojemu że niechce żeby się tak stoczył, żeby przestał pić, to twierdzi że on nigdy nie doprowadzi się do takiego stanu a pije bo lubi piwo i tyle. Wiem że mnóstwo kobiet żyje z alkoholikami i jakoś funkcjonują. Tylko zastanawia mnie to czy żyją tak bo zaakceptowały to i im to nie przeszkadza, czy po prostu boją się/nie mają dokąd odejść. Często spotykam pary, w których widać że jest południe a facet jest już podpity a kobieta trzeźwa i nie wyglądają na jakąś patologie. Tzn czysto ubrani, robią zakupy, dzieci zadowolone.. Czy wy jesteście w stanie zaakceptować alkoholizm na codzień? Czy te pary które spotykam, to tylko na pokaz są szczęśliwe? Sama przez wiele lat żyłam w takim związku, w domu tragedia a przy znajomych i rodzinie był super facetem/ojcem itd. Po rozstaniu nikt nie mógł uwierzyć i do teraz część nie wierzy w to co się działo między nami bo na pozór stwarzaliśmy szczęśliwą rodzinkę. A ja w to brnęłam ze względu na dobro dziecka.. Ale on nie pił, więc to też inna sytuacja. Jak Wy widzicie taki związek?

Cześć dziewczyny,
ja się borykam z takim samym problemem. Mój facet pije co weekend bez umiaru, w tygodniu też są piwka z tym, że w mniejszej ilości. Jesteśmy razem prawie 3.5 roku. Jego takie zachowanie się ciągnie od zeszłego lata. Nie widzi, że ma problem, nie chce iść na terapię, a ja mam coraz mniej siły. Wiem, że będę zmuszona podjąć najbardziej bolesny krok, jakim jest rozstanie tak dalej nie mogę żyć...

Alkoholik zawsze pozostanie alkoholikiem... niestety. Jeśli pije nałogowo, to bez jego chęci nic z tego nie będzie.

Warto samemu przejść terapię, która może Ci pomóc zaakceptować ten problem.

Oczywiscie, że nie jest, to dobrowolne skazywanie się na patologiczną relacje i cierpienie do końca zycia.

Alkoholizm to poważna choroba, trudna nie tylko dla pijącego ale też jego bliskich. Warto pomyśleć o jakiejś terapii. Osobiście polecam coś takiego jak wszywka alkoholowa. Wrocław ma specjalistyczne centrum medyczne gdzie wszywają esperal i pomagają w terapii.

Absolutnie nigdy nie wolno akceptowac alhoholizmu w zwiazku. To tylko prowadzi do ruiny nie tylko zwiazku,ale rodziny, bliskich i znajomych.

Nie nie jest do zaakceptowania, alkoholizm to choroba i jesli czlowiek nie jest w stanie sam sobie pomoc to powinien skorzystac z pomocy, moja siostra byla w ośrodku Tratwa w Wiśle

Mój brat miał podobny problem, zaczęło się niewinnie od piwek z kolegami. O ile było to raz, dwa w miesiącu, nikt mu nie robił wyrzutów, nawet jak przychodził kompletnie pijany. Potem zaczęło się co weekend, potem już w tygodniu potrafił upić się do upadłego. Nasza mama jest pielęgniarką na oddziale odwykowym w szpitalu psychiatrycznym i szybko zauważyła problem. Zastosowała terapię szokową, zabrała go na oddział i pokazała najcięższe przypadki, raz tam byłam i powiem, że widok niektórych pacjentów długo zostaje w głowie. Na początku się upierał, że on taki nie jest i tak nie skończy, ale chyba ostro się przestraszył bo przyhamował z piciem. Chodzi na imprezy, jest młody, czasami wypije trochę ale jest to rzadko. Może takie terapie szokowe powinno się częściej stosować.

Dobrze jak alkoholik sam zrozumie ze musi iśc na odwyk żeby wyjśc z nałogu. Polecic moge ośrodek Tratwa z Wisły, maja tu świetnych terapeutów

leczenie uzależnienia od marihuany pozwoliło mi odzyskać kontrolę nad własnym życiem. Każdy dzień trzeźwości daje poczucie dumy i satysfakcji. Dzięki terapii nauczyłem się też szukać wsparcia w trudnych chwilach zamiast sięgać po używki. terapianadwarta.pl/terapia-uzaleznien-od-marihuany/

Tu maz znajdzie fachowa pomoc https://tratwa.pl/ To osrodek leczenia uzalenień W Wisle Tratwa, mają w nim bardzo dobrych terapeutów, sami kiedyś byli alkoholikami i wyszli z nałogu. Na pewno pomoga

Wszystko jest w głowie i wszystko można zaakceptować Mój mąż może nie był jakąś pijaczyną, ale spożywał spore ilości dobrego piwa. Jednak ogarnął się i od maja tego roku został nie pijącym alkoholikiem. Poważnie, nie wypił od tego czasu ani grama alkoholu. Sam tak zdecydował i póki co się tego trzyma.

Jak szukacie pomocy dla alkoholika, osoby uzaleznionej polecam świetny ośrodek w Wisle Tratwa. Mają w nim świetnych terapeutów https://tratwa.pl/