Więc od 3 miesięcy spotykam się z pewnym gościem, jestem młoda on trochę 10 lat starszy. Dziecko, była żona i te sprawy. Na początku widywaliśmy się jak znajomi, ale od początku coś iskrzyło. Pod koniec lutego przyszłam na chwilę i... zostałam 3 dni. Od tego czasu widujemy się średnio co drugi dzień jak od niego wrócę (mieszka sam). Obydwoje jesteśmy uzależnieni od pewnych środków, tak jak i wszyscy nasi znajomi. Wygląda na pierwszy rzut oka prawie normalnie, gdyby nie to, że nie dzwonimy do siebie, nie piszemy sms jeśli nie jest to konieczne i ogólnie żyjemy w "wolnych chwilach" swoim życiem. Wszyscy o nas wiedzą, nie ukrywamy tego, ale często słyszę pytania "Czy wy jesteście razem" i sama nie umiem sobie na to odpowiedzieć. Nie rozmawialiśmy nigdy na temat NAS, tego, że tak powiem CZYM JESTEŚMY ani co będzie dalej... Nie zdradzamy siebie, ale nie mówimy sobie gdzie idziemy, z kim i na ile. Ja wychodzę na imprezę z kolegami, a on np. melanżuje gdzieś? z kimś? i mówimy to sobie dopiero jak się widzimy - coś typu rozmowa kolegów o tym co się działo poprzedniego dnia. Zero pretensji, czasem jakiś podtekst od któreś ze stron i inny temat... Tydzień temu zabronił mi się widywać z moim kolegą i kazał wybierać, że albo on albo (jak to nazwał) nie chce mnie znać. Nie wchodzi u nas w gre tylko seks. Razem śpimy, jemy, imprezujemy, siedzimy ze znajomymi, pomagamy sobie i martwimy się o siebie - jak normalny związek. Ale gdy idę do domu to czuję się jak w innym wymiarze. Prawie jakby go nie było. Na początku miałam to gdzieś, ale teraz cały czas MYŚLE i się martwie, zastanawiam, łapie doła. Nie wiem nawet w którym momencie poczułam coś większego... Cały czas boję się, że pewnego dnia po prostu zniknie... Tym bardziej, że w gre wchodzi amfetamina
Widzę różnice w tym jak do siebie podchodzimy z biegiem czasu. Widać uczucie? chemie? coś... Trudno się rozstać i mi i jemu. Jest pierwszą osobą przy której nie wstydze się dosłownie niczego, była tylko jedna kłótnia (o ile tak to było można nazwać kiedy kazał wybierać między nim a tym kolegą), przy nim czuje się szczęśliwa... Ale... Boję się, że go zamkną, że się wykończy, skończy to tak nagle jak się zaczęło... Wróciłam od niego rano i wieczorem miałam wpaść znów a w telefonie echo... Często tak się dzieję Albo "interesy" albo za dużo używek... Próbowałam to skończyć, ale nie potrafię. On też... Bo rodzina robiła awantury, a co ważniejsze policja zainteresowała się mną... Wydaje mi się, że jemu też już nie pasuje to co teraz, ale boi się? wygodnie mu?... Może to przez różnice wieku? Eh... Nie mam pojęcia jak to rozwiązać bo normalny związek jest teraz raczej nierealny, a nam nie wystarcza to jak jest teraz i żadne z nas tego nie skończy... Przynajmniej on coś w tym rodzaju powiedział... Bardzo proszę o jakąś rade, bo nie umiem już sobie poradzić 
