Gdy miałam 16 lat, poszłam do technikum, tam w zasadzie na początku roku spodobał mi się pewien chłopak. Tak sie złożyło, że ja mu tez wpadłam w oko, no i zaczęły sie sms, rozmowy w szkole uśmiechy itp. Niestety nigdy nie spotkaliśmy się poza szkołą. Było miło, ale w grudniu on jakoś przestał się odzywać. Wtedy było mi przykro ale nie myślałam, że to będzie się tak ciągło. 6 lutego zadzwonił. Przepraszał mnie, mowił, że mu zależy. Mieliśmy znów się zacząć spotykać, ale nic z tego nie wyszło. Tak działo się ciągle, rozmawialiśmy spotykalismy się chwilę gdzieś na imprezie i koniec. Pamiętam jak siedziałam na dachu i gadałam z nim przez telefon czasem godzinami. Starałam się zapomnieć o nim i zakochać, ale po roku czasu zdałam sobie sprawę,że nie moge być z żadnym innym chłopakiem, to było strasznie przytłaczające, bo nie byłam przyzwyczajona do samotności, mimo, że wokół mnie było pełno ludzi. Szłam na imprezę i każda kończyła się tak samo- zaryczana wracałam do domu, dzwoniłam do niego, on mnie pocieszał, byłam szczęśliwa a rano zaczynało się szare życie. Minął kolejny rok i myślałam,że nastąpi przełom. W dniu moich 18 urodzin przypadkiem spotkałam go na imprezie. Rozmawialiśmy, bawiliśmy się, w pewnym momencie mnie przytulił, potem... pocałował! Myślałam, że zemdleję
to było dziwne uczucie jak obejmował mnie w zasadzie cały mój świat, uczucie, że spełniło sie marzenie. Jednak rano znów się nie odezwał a ja znów ryczałam, tym razem ze zdwojoną siła, bo już myślałam, że będzie dobrze. Od tego czasu mało rozmawialiśmy, ale ja ciagle mam jego zdjęcie i zawsze jak na nie patrzę, to mam ochotę sobie popłakać. Dziś piszę to wszystko bo znów zadzwonił, chciał się spotkać, ale ja nie dałam rady. Odmówiłam, rozłączyłam się rozryczałam i tak płaczę to teraz. Nawet nie nad tym, że on mnie nie chce, że zwodzi, bardziej nad tym, że nie umiem się zmobilizować, żeby o nim zapomnieć. I nie wiem już co robić.Proszę was o radę, co robić, jak zapomnieć, a może to ja powinnam poprosić go o rozmowe i wyjaśnienie sytuacji, bo albo się spotykamy, albo niech on mi da spokój? To wszystko trwa 3 lata
, przecież to odbywało się na zasadzie zabawy w kotka i myszkę. Moim zdaniem powinnaś z nim szczerze porozmawiać. Albo wóz albo przewóz. Niech nie robi Ci zbędnych nadziei, bo sama dobrze wiem, że to jest bolesne. Szczera rozmowa tutaj na pewno pomoże. Spotkajcie się na neutralnym gruncie, by spokojnie pogadać. Niech się określi czy się spotykacie i myślicie coś na poważnie czy się z Tobą bawi jak pies z kotem. Jeżeli pogadacie i niby powie znów, że mu zależy i będziecie się spotykać i w ogóle, a okaże się przy pierwszej lepszej okazji, że znów Cię wystawia to lepiej to zakończ, im wcześniej tym lepiej. Chociaż po 3 latach to myślę, że i tak mimo wszystko jesteś bardzo zaangażowana. Ja jestem z chłopakiem ponad rok i świata poza nim nie widzę, nie wiem co bym zrobiła gdybyśmy musieli się rozstać, zapłakałabym się na śmierć... Ale w Twoim przypadku nie ma sensu ciągnąć tego jeśli okaże się, że w kółko będzie tak samo. Szkoda Twojego zdrowia i nerwów, po co masz non stop płakać... 
