Witam forumowiczki
Jestem w związku na odległość od roku.Ostatnimi czasy, bardzo źle znoszę nieobecność mojego pana. On rozpoczął nową pracę, poznał nowych ludzi. Ale między nami nic się nie zmieniło, prócz tego, że jak mówię tych gorszych dni bez niego jest coraz więcej. A nie widzieliśmy się dawno. Na święta miał przyjechać, ale jako że ja staram się dobrą kobietą być, po rozmowie o tym, że tak, chcę by przyjechał, postanowiłam mu więcej głowy nie suszyć. Co on odebrał zupełnie odwrotnie i nie pojawił się, bo myślał, że ja nie chcę. Mam też przyjaciela. Znam go od około 4 lat. Od początku naszej znajomości szalenie się w nim kochałam, ale to był chłopak nieposkromiony, lubił kobiety. Ostatnimi czasy zaczął mnie bardzo adorować, zbliżył się do mnie. Stracił dla mnie głowę, szaleje za mną jak on to mówi. Również nie mieszka w moim mieście, ale byłby w stanie przyjechać zawsze kiedy tylko zapragnę. I mówi o tym, że chce mnie zobaczyć, patrzeć mi w oczy itd. nie ukrywam że jest mi bardzo bliski, ale żałuję że nie kochał się we mnie gdy ja się w nim kochałam. Widzę jak się zmienia, zmienia się dla mnie na lepsze. Ale jest świadom sytuacji. Mówi, że wie doskonale, że mam mężczyznę, a zarazem tak bardzo mnie pragnie, że nikczemnie podświadomie chce mu mnie odebrać. Nie wiem jak wybrnąć z tej sytuacji. Mówiłam nie raz, że nie zerwę z moim mężczyzną, bo kocham go nad
życie mocno. Ale z drugiej strony nie chcę tracić przyjaciela. Nie wiem tylko czy nie daję się porwać staremu uczuciu z powodu nieobecności mojego pana. Co o tym kochane myślicie?
