Relacje międzyludzkie

Primula · Post autor: **Primula** » ndz kwie 21, 2019 8:29 pm

Cześć. Mam problem z rozmawianiem z ludźmi, bardzo spinam się i stresuję głuchą ciszą. Jestem 22 letnią kobietą, dotychczas prowadziłam tryb życia jaskiniowca. Podporządkowałam cały swój czas na naukę, aby dostać się na weterynarię, na którą w końcu się dostałam. W końcu mogę normalnie zacząć żyć, ale no właśnie dawno nie wychodziłam ze znajomymi, wstydzę się, że zrobię obciach, powiem coś niestosownego, a jestem w nowym mieście, szukam nowych znajomych. Może ktoś chciałby porozmawiać, popisać, albo poleci mi jak mam to nadrobić? Dodam, że jestem nieśmiała, i wogóle rozmawianie sprawia mi trudność nawet w rodzinie

redorange666 · Post autor: **redorange666** » ndz kwie 21, 2019 11:36 pm

Polecam dobrego psychologa terapeutę. Dobrze ze przynajmniej wiesz na czym polega problem.
Tak z mojej strony...albo się przelamiesz i zaczniesz poznawać nowych ludzi nie patrząc na to czy oalniesz gafe czy nie albo będziesz nadal rozmawiać tylko że zwierzętami.

pączkuszka · Post autor: **pączkuszka** » wt kwie 30, 2019 1:00 pm

No to powinno się iść do lekarza psychologa, zeby z nim porozmawiać, bo zamknęłaś się totalnie dziewczyno

Primula · Post autor: **Primula** » wt kwie 30, 2019 7:10 pm

Byłam już u psychologa, faktycznie okazało się, że potrzebuję psychoterapii. Dzięki za radę, może gdyby nie Wy, nie odważyłabym się iść do specjalisty. Podobno 20% studentów weterynarii w Polsce ma podobne problemy. Ogrom nauki, stres, są przedmioty np anatomia, której nie można poprawiać (w sensie nie ma warunków) i jak nie zdasz za trzecim razem kolosa to wylatujesz. Moje dwie koleżanki, z którymi jako tako się trzymałam właśnie w ten sposób odpadły. Dlatego tak cisnęłam z nauką, miałam z tyłu głowy wizję tego jak mnie wyrzucają i to było moją motywacją.

Forum dla kobiet