forum kobiece, dla kobiet

Piszę do was poniewaz już nie wiem jak sobie poradzić ze swoimi uczuciami.
Czy jest jakiś sposób aby wyleczyć się z miłości.
Mając 19 lat spotykałam się z cudownym chłopcem. Była to miłość na zawsze. Byliśmy razem 4 lata i gdy planowaliśmy ślub nasi rodzice powiedzieli nie..., ponieważ byliśmy trzecim pokoleniem i ani moja strona ani jego się nie zgodziła. Ja byłam gotowa na związek wbrew rodzinie, ale on bał się, że dzieci będą chore. Więc z rozpaczy wyszłam za mąż za najgorszego chłopaka ( był przeciwieństwem mojej miłości). Czekałam, że może zjawi się na ślubie i powie mi, że mnie kocha, ale nie pryszedł. Życie okazało się okrutne, mąż draniem, który bił i poniżał, a ja walczyłam mając nadzieję, że kiedyś moja miłośc powróci. W końcu z obawy o swoje życie uciekłam do innego miasta z dzieckiem i poznałam cudownego faceta. Miły opiekuńczy, nie pije, nie poniża. Jestem z nim już 10 lat. Mamy 2 cudownych dzieci. Żyje mi się ok, ale......... nadal nie mogę zapomnieć swojej miłości. Niem ma dnia abym o nim nie myślała. W zeszłym roku jak moja cudowna siostra, która zmarła w wieku 40 lat 3 miesiące temu powiedziała, że teraz kiedy umiera, żałuje, że odtrąciła prawdziwą miłość, aby żyć spokojniej, postanowiłam się z nim spotkać.
Byliśmy na kawie ( było cudownie) nie potrafię o nim zapomnieć i nie wiem co mam robić.
Baaaaaaaardzo za nim tęsknię. Chciałabym aby mnie tylko raz przytulił. Ale czy powinnam.
Prosze o radę. Teraz kiedy zmarła mi jedyna siostra nie mam już nikogo, kto może szczerze poradzić.

Eh ciężko mi powiedzieć, co powinnaś zrobić...

Podobno prawdziwa miłość nigdy nie mija...
Tylko z drugiej strony jak poczułyby się dzieci...inny tata i w ogóle?
Chciałabym Ci pomóc, tylko sama nie wiem co bym zrobiła na Twoim miejscu.

Ciężka sytuacja. W sumie obecny partner mógłby się poczuć oszukany, bo on Ci tak naprawdę uratował życie

Historia jak z filmu Sama nie wiem co powiedzieć. Ale jedno jest pewne: nie każde małżeństwo jest nierozerwalne. A życie jest długie i trzeba spędzić je tak, żeby być zadowolonym.

Niespełniona miłość jest nieśmiertelna, ale czy na pewno? Może jest w Twojej głowie, może to tylko marzenia? Przeżyłam coś podobnego i gdy znowu byliśmy razem okazalo się, że w mojej głowie, w marzeniach był ideałem, a w rzeczywstosci związek przetrwal zaledwie kilka miesięcy. Byłam bardzo rozczarowana (a trzeba przecież pamiętac, że ludzie się zmieniają). Teraz chyba bym wolała mieć ten wyidealizowany obraz w głowie i cieplo o nim móc pomyśleć. Szczerze to zachowałabym tą znajomość "w głowie" nie raniąc obecego męża i doceniając to co masz, a nie wracając do przeszłości. Czasem tak właśnie jest lepiej.

Dziękuję za dobrą radę,myślę, że tak zrobię, teraz mam cudownego faceta i można powiedzieć, że nareszcie mam spokojne, nudne życie. A obraz cudownej miłości zatrzymam w sercu jako miłe wspomnienie. Dzięki.

Maurelia napisał(a):Niespełniona miłość jest nieśmiertelna, ale czy na pewno? Może jest w Twojej głowie, może to tylko marzenia? Przeżyłam coś podobnego i gdy znowu byliśmy razem okazalo się, że w mojej głowie, w marzeniach był ideałem, a w rzeczywstosci związek przetrwal zaledwie kilka miesięcy. Byłam bardzo rozczarowana (a trzeba przecież pamiętac, że ludzie się zmieniają). Teraz chyba bym wolała mieć ten wyidealizowany obraz w głowie i cieplo o nim móc pomyśleć. Szczerze to zachowałabym tą znajomość "w głowie" nie raniąc obecego męża i doceniając to co masz, a nie wracając do przeszłości. Czasem tak właśnie jest lepiej.

Dokładnie, zgadzam się z Tobą w 100 %
Mądrze napisane.

Pamiętaj, że masz przed oczami wyidealizowaną jego wizję, bierz pod uwagę, że kiedy przyszłoby normalne, codzienne życie, rutyna, emocje by opadły i już wcale nie byłoby tak sielankowo...

Urzekająca historia ,choć nie ukrywam, że zastanawia mnie czemu po rozstaniu z pierwszym mężem nie szukałaś kontaktu z miłością jak twierdzisz Twojego życia ?

Kolejne pytanie się już pojawiło, lecz je powtórzę, co z facetem obecnym, czy czujesz się w porządku wobec niego ?