forum kobiece, dla kobiet

Pewnie nie będę oryginalna, ale chciałabym poznać czyjąś opinie w sprawie, która mnie wykańcza od dłuższego już czasu. Zdecydowałam się tutaj napisać gdyż mogę być całkowicie szczera i anonimowa:).
Otóż sprawa jest pewnie dość pospolita...zaczęło się to 4 lata temu. Poznałam wówczas chłopaka, któremu się spodobałam, ale z mojej strony na nic nie mógł liczyć poza koleżeństwem. Tak to sobie trwało rok czasu. Później zaczęło coś nas łączyć, ale obydwoje popełniliśmy sporo błędów i nadal pozostaliśmy tylko przyjaciółmi. Po pewnym czasie on poznał dziewczynę i związał się z nią. Wówczas postawiłam wszystko na jedną kartę i wyznałam mu swoje uczucia. Było jednak za późno. Po roku się rozstali, mnie przeszło i wydawało się, że wszystko jest w porządku. Wtedy zaczęliśmy znowu częściej się spotykać. Starałam się go pocieszać i mu pomagać. Do czasu ukończenia studiów widywaliśmy się codziennie, teraz ja mieszkam gdzie indziej i też codziennie ze sobą rozmawiamy. Jesteśmy wobec siebie szczerzy. On często dzwoni, nawet z najmniejszą drobnostką. Opowiada co go dziś spotkało, pyta co u mnie słychać, co robiłam w ciągu dnia. Czasem wychodząc od fryzjera dzwoni, że cieszy się z nowej fryzury, albo że kupił sobie krem czy żel. Takie pierdoły, ale może w nich jest ukryty sens.? Jesteśmy przyjaciółmi od paru lat, wiele o sobie wiemy i dogadujemy się bardzo dobrze, jak mieszkaliśmy w tym samym mieście spędzaliśmy wspólnie każdą wolną chwile. Już prawie 5 miesięcy mieszkam gdzie indziej a nasze kontakty nawet o 1% się nie pogorszyły. Planujemy wspólnie otworzyć działalność gospodarczą. Czy z Jego strony to jest tylko przyjaźń? Z mojej już wiem, że nie. Znowu się w nim zakochałam i nie potrafię bez niego żyć. Jestem załamana bo nie znam Jego zamiarów a boję się cokolwiek robić, żeby Go nie stracić. Ale czy tkwienie w próżni jest lepsze od jasności?! Czasem (bo rzadko się widujemy) jak patrze w Jego oczy to wydaje mi się, że błyszczą, są radosne i mają to coś. Ale może to tylko złudzenie skoro się nic dalej nie dzieje. Może tego można się nauczyć.
To wszystko jest bez sensu, zwłaszcza, że ja nie potrafię ocenić sytuacji. Nie wiem czy Jemu jest dobrze tak jak jest czy boi się zaryzykować.
Będę wdzięczna za każdą opinię chociaż milej widziane są te pozytywne:)
Ciekawe czy ktoś dotrwa do końca

wytrwałam

Ale szczerze mówiąc nie wiem co Ci poradzić. Stosunki między ludzkie sa ciężkim tematem i rzadko wszystko jest jasne, a już między mężczyzną i kobietą ...

ech. tak czy inaczej to chyba musisz sama zdecydowac czy możesz być szczęśliwa w takiej sytuacji jaka jest teraz, bo jeśli wiesz, że chcesz czegoś więcej to, to co masz teraz przestanie Ci wystarczać, a jeśli mu nie powiesz prawdy to znów się coś może popsuć. Może po takiej huśtawce w waszych kontaktach on boi się proponować coś więcej żeby znów nie zostać odrzuconym.. Jesdno jest pewne, jak nie spróbujesz to się nie przekonasz. Powodzenia życzę!

Postanowiłam, że pojadę do niego w przyszłym tygodniu i trzeba to wyjaśnić. Nałykam się czegoś na odwagę i może jakoś przez to przebrnę:)
Katastrofa

3 szoty teqilli i wszystko mu wyśpiewasz bez zająknięcia

bądź dzielna

szczerze jak zawsze ja myslę że warto powiedziec co czujesz po co sie męczyc ja zawsze stawiałam wszystko na jedna karte co wcale nie oznacza że było pieknie i idealnie.... o nie zazwyczaj po moich wyznaniach było gorzej niż wczesniej ale stwierdziłam ze zaryzykuje raz kolejny i oto jesteśmy razem 10 miesięcy i zakochani jak wcześniej w uczuciach tylko lepiej, w zyciu tym bardziej kto wie co będzie dalej mam nadzieję że bedzie dobrze. A tobie odwagi bo do odwaznych świat należy a szczęściu czasami trzeba troszeczkę pomóc pozdrawiam

Życie czasem bywa tragiczne. Jak sobie analizuję całą sytuację, zestawiam plusy i minusy to się zastanawiam "po jaką cholerę mi to wszystko":) Ale cóż zrobić, znam Jego wady, słabości, czasem mnie coś denerwuje. I najgorsze w tym wszystkim jest to, że będąc świadomą Jego skomplikowanej osobowości i pokręconego charakteru ja to wszystko lubię. Ja lubię w Nim nawet Jego wady. I to jest najgorsze Samotność jest przytłaczająca - bez dwóch zdań! Sama jestem ciekawa jak to się skończy, ale przeczucie podpowiada mi, że nie najlepiej. Aczkolwiek nawet złe rozwiązanie będzie dobre w moim przypadku, bo pchnie mnie w jakimś kierunku. Lepiej stać na ziemi niż wisieć w próżni:)
Jakie to życie jest pogmatwane.
W ogóle pierwszy raz wypowiadam się w internecie i czuję się baaardzo dziwnie.

Gratuluję stwierdzenia, że lubisz jego wady Bardzo mi się podoba. Swoją drogą to naprawdę dużo, ciekawa jestem ile kobiet mogłoby się pochwalić takim stwierdzeniem.

A co do wypowiedzi w Internecie to uważaj, łatwo się uzależnić